Khaterat Number Seven خاطره ها خاطرات شماره هفت

چند ماه پیش بنا بر دلایل شغلی برای رفتن به بندری در سری لانکا با هواپیما به فرودگاه شهر کولومبو رفتم، بندری که قرار بود به آنجا بروم در قسمت شمال شرق این کشور بود و همانطوری که میدانید کولومبو در جنوب غربی سریلانکا قرار دارد، به همراه چند نفر از دوستان به وسیله اتوبوس راه افتادیم. صبح بود و مسیر حدود ده ساعت طول میکشید، در طول روز از مسیرهایی عبور کردیم که دیدنیهای زیادی داشت، در حقیقت تجربه جالبی بود. این مسیر کاملا سر سبز بود، درست است که هنوز تکنولوژی کاملا به این مناطق نفوذ نکرده بود اما طبیعت حرف اول را میزد. از جمله زیباییهای این مناطق به نکات زیر میشود اشاره کرد:

بارانهای شدید و پر برکت، مزارع سرسبز و شالیزارهای زیبا، باغهای میوه مثل درختان نارگیل فراوان، تپه های پر از درخت و سر سبز، آسمان کاملا پوشیده از ابر، حیوانات آزاد مثل میمون، طاووس، سنجاب، آهو و انواع و اقسام پرندگان، مردم خونگرم مناطق بین راه، مناطق سرسبز که برای آرامش مردم و توریستها طراحی شده بود، غذاهای خوشمزه بین راهی، هوای مطبوع پاییزی، محیط های آرام و آرامش بخش همه و همه دست به دست هم داده بودند تا احساس خوشایندی به من دست دهد.

این نکته را بگویم که این زیباییها وقتی در چشم بشر زیبا دیده میشوند که شخص چشم زیبایی بین داشته باشد، این یک حقیقت است که در یک محیط خاص دربین دو نفر یک نفر ممکن است در حال زجر کشیدن باشد و دیگری در حال لذت بردن، این مسئله دلایل زیادی دارد. درهرصورت به عقیده من تمام چیزهای دنیوی و مادی ناقص هستند و ما نباید انتظار تکامل در چیزهای مادی داشته باشیم، به همان مثل معروف نیمه پر و خالی لیوان میرسیم. چه بهتر که نیمه پر را ببینیم و حالش را ببریم، البته باید مواظب نیمه خالی هم بود یعنی واقع بینانه عمل کرد.

خلاصه آنروز تا غروب که به شمال شرق سری لانکا رسیدیم غرق در زیباییهای طبیعت بودم، بندر ترینکومالی شهر کوچکی هست که در منطقه ببرهای تامیل قرار دارد، از چند ماه قبل دولت سریلانکا و ببرهای تامیل صلح کرده بودند و منطقه امن بود، توریستهای فراوانی به این منطقه میامدند و از طبیعت صرف لذت میبردند. در چند روز بعدی در ترینکومالی کلی از طبیعت لذت بردم و خدا را شکر کردم.